A commentary on Hajji Firuz’s words/Morteza Basravi, Amin Fakhari, Arezou Mokhtarian

Written by CC.

A commentary on Hajji Firuz’s words
Essay Performance / Morteza Basravi, Amin Fakhari, Arezou Mokhtarian

Performers : Maryam Advand Taheri, Soha Asgharzadeh
Sheida Khatami, Zahra Shafie
Sound Production : Arman Gholizadeh, Hamid Lali, Mehran Rabi’ie

March 11 2016 / 19:00 pm

Studio of Contemporary Creation

About Hāji Firuz:

Hāji Firuz is a ritual figure in Iranian folklore who appears in the streets within the very last weeks of winter, before the beginning of Iranian New Year; Nowruz. He is depicted with a blackened face and red clothes; he wears a loose shirt fastened under his waist, over his red loose trouser. He also wears a red cone-shaped hat. He sings his short repetitive song in his strange high-pitched voice while playing his tambourine and dancing his dance which is mostly  like a Butt Dance.

مقاله اجرا / مرتضی بصراوی، امین فخاری، آرزو مختاریان
اجرا گرها : مریم ادوند طاهری، سُها اصغرزاده، شیدا خاتـمی، زهرا شفیع
صــدا : مـهــران ربـیـعــی، آرمـان قـلــی زاده، حـمیــد لالــی

زمـان: ۲۱ اسـفـنـد ۱۳۹۴ سـاعت ۷ بعـد از ظهـر
اسـتـودیــو آفـریـنـش مـعـاصـر

درباره کلام حاجی فیروز

در فرهنگ‌های هندواروپایی مقوله‌ی زبان شناختی بسیار مورد توجه بوده و به آن بسیار پرداخته شده است. ولی کمتر پژوهشی به عناصر نمایشی و آیینی بازمانده از این فرهنگ‌ها پرداخته است
حاجی فیروز یکی از این عناصر نمایشی‌ست که در فرهنگ ایران به جا مانده است و همچنان اجرا می‌شود
حاجی فیروز در پایان زمستان در کوی و برزن پیدایش می‌شود. او رخت قرمز به تن می‌کند، کلاه بوقی قرمز سر می‌گذارد و صورت‌اش را سیاه می‌کند. دایره زنگی‌ای به دست دارد که وقتی می‌رقصد و آواز می‌خواند و مردم را می‌خنداند از آن کمک می‌گیرد و آن را به صدا درمی‌آورد. حاجی فیروز تنهاست ولی در ترانه‌ای که می‌خواند از “بزبز قندی” که به نظر می‌رسد همراه ناپیدایش است نام می‌برد