Structured Frustrations project

Written by CC.

Structured Frustrations
Exhibition and Series of Events
April 28 – May 22, 2017, 16:00-20:00

Artworks and Performance by:
Nazgol Ansarinia, Monireh Askari, James Beckett, Hoseyn Hoseyni, Zahra Gharakhani, Shirin Mohammad, Shirin Sabahi, Laura Pold and Johna Hansen

Talks, Presentations and Film Screening by:
Mona Aghababaei, Mohammad Arab, Monireh Askari, Farbod Kazemi, Maryam Mohammadi, Mohammad Soleimani, Roozbeh Farzan and Behrooz Malboosbaf

Curator: Samira Hashemi
Project Managers: Samira Hashemi and Amin Fakhari
Assistant Curator: Ashkan Zahraei
Public Relations and Coordination: Farzane Sanami
بر ساخت نافرجام
نمایشگاه و مجموعه‌ای از رویدادها
۲۸ اردیبهشت تا ۱ خرداد ۱۳۹۶، ۱۶:۰۰-۲۰:۰۰
نمایشگاه و اجرا با آثاری از
نازگل انصاری‌نیا، منیره عسکری، جیمز بکت، حسین حسینی، زهرا قره‌خانی، شیرین محمد، شیرین صباحی، لارا پولد و یونا هنسن

سخنرانی، ارائه و نمایش فیلم
مونا آقابابایی، محمد عرب، منیره عسکری، فربد کاظمی، محمد سلیمانی، روزبه فرزان، بهروز ملبوس‌باف اصفهانی

کیوریتور: سمیرا هاشمی
مدیران پروژه: سمیرا هاشمی و امین فخاری
دستیار کیوریتوری: اشکان زهرایی
روابط عمومی و هماهنگی: فرزانه صنمی
On a broad level, architecture is directly influenced by its immediate geography, society, culture and economy. Like architecture, visual arts have similar sources of inspiration, but with one major difference: while in arts, the role of the individual (the artist) is central, the individuality of the architect is defined on the historical-cultural structure based on the geographical-social context.

Throughout history, architecture and art have influenced each other with inspirations originating from both practices, so much as on several occasions, the only discerning parameter was the context. The same feature has caused the birth of both superficial and deep dialogues between the two media, specially when geography could be a key influencing factor.

This project has been defined on two levels, local and dialogical, and aims to transcend the appearances of architecture and art, and land into the fundamental structures shaped by these two media through time. This project is local, because it is defined with an eye towards the architectural heritage of the city of Isfahan, and is also based in this city. Additionally, the project’s dialogical aspect is shaped as a number of site-specific and project-specific art is created by international artists and local architects. In this sense, the project also explores the role of context, here the city of Isfahan, as a key factor in development.

The diverse aspects of this project aim to present multiple aspects of how architecture can fail. Architecture could fail in not mobilizing its temporal intertextual capacities or not covering the requirements of its spatial, social and geographical immediacy. It could fail in not morphing a ‘piece’ into a ‘personal room’ or a realization of a ‘public sphere’, or even in its ultimate goal of being a ‘space’.

At first sight, architecture appears as a medium with high impact which takes its audience to the highest level in its successes. Nevertheless, whenever architecture has failed in its goals, society and history have forgotten its efforts as if they were never made. As an example, Atiq Square in Isfahan, with all of its allusions to the heritage of this area in the city and all the resources used for its renovation and development, never became a public space that would attract visitors.

On one hand, contemporary architecture works as a pastiche of its heritage and modern methods, and on the other hand, it almost certainly touches the concept of intertextuality in our times. This has caused it to move closer to contemporary arts in worldview, approach and style. It is in the same line that the work of a number of artists, architects and urban researchers creates meaning. Hence, this project ultimately seeks to ‘create’ a context, in order to use an interdisciplinary approach to create a linking/terminal space for collaboration and interaction between the two media and a series of creative research endeavors.

The main aspect of this project is a curated exhibition and a series of collaborations between a number of artists and architects. In addition to intertextual attributes of different media and approaches, the exhibition has been designed to be contextualized based on the viewer’s prior knowledge and the artists’ ‘textual interventions’. Apart from historical and cultural allusions to urbanism and architecture, intertextual contexts are distinguished in their translation in this project’s setting.

Nazgol Ansarinia, on one hand, displays works that record the present life of urban structures, while James Backett, through a different vision, manipulates the territorial aspects of the habitat through the use of architecture as a dialogue in between the desire to survive and to grow. Armenian artist Vahram Aghasyan, presents a video composed of still images showing the destruction of private villas due to their construction permits being obtained illegally —after twenty years. Also, Bay-Area-based Iranian artist Shirin Sabahi will present a work based on both the role and the concept of ‘the architect’.

Zahra Gharakhani has recently focused on half-built/abandoned buildings and has added imaginary realities to them in her paintings. Shirin Mohammad’s installation “Unit of Measurement: m3” is made out of anti-reflection glass, a common material used in urban apartment windows. Using computer-aided design, Hoseyn Hoseyni creates his installation piece titled “Membrane”, based on the architectural concept of membrane structures. Monireh Askari’s project, “Mosha”, is an installation that “criticizes, re-imagines, and redefines the internal relations of the apartments in Tehran today.”

Swedish performance artist Johna Hansen will collaborate with Estonian installation artist Laura Põld to create “Guest”, an interactive performative installation and a poetical space contemplating on home —the withheld private sphere in Iran. The combination of moving wooden structures, textile, embroidery and ceramic objects is becoming a backdrop for the interactive performance lasting for three days and functioning also as a research field for the artist collaborative. The visitors are invited to draw a picture or share stories about their domestic scenes. The participatory artwork is gradually developing on site and collected information is being archived both in the gallery space and on the Instagram page of the event.

Another collective comprising two Iranian artists (Mona Aghababaee and Monireh Askari) and four architects (Mohammad Arab, Mohammad Soleimani, Maryam Mohammadi and Farbod Kazemi) will introduce a collaborative art/research project aimed at restoring the Neighborhood behind Isfahan’s Naghshe Jahan Square. This project focuses on the severe impacts of urban mismanagement in the local neighborhood behind the Square, especially the activities which have negatively influenced the urban ‘sense of belonging’.

از نمایی کلی، معماری مستقیماً از جغرافیا، اجتماع، فرهنگ و اقتصاد پیرامونش اثر می‌گیرد. هنر تجسمی نیز از
بسیاری جهات، منابع الهامی مشابه دارد، با این تفاوت که عموماً نقش فردی هنرمند دارای جنبه‌ای محوری است، در حالی که در معماری بستر جغرافیایی-اجتماعی، فردیت معمار را بر ساختاری فرهنگی-تاریخی معنا می‌بخشد.

در طول زمان، هنرهای تجسمی و معماری همواره یکدیگر را تحت تأثیر قرار داده و از هم اثر گرفته‌اند، به‌طوری که در برخی مواقع فقط زمینه (context) بوده که ماهیت این‌دو را تمیز می‌داده است. همین ویژگی باعث شده تا در برخی موقعیت‌ها که جغرافیا بر هردوی این رسانه‌ها تأثیرگذار بوده، گفتمان‌های سطحی و عمقی متنوعی بین این‌دو قابل‌تصور باشد.

هدفِ پروژه‌ی حاضر که در دو بُعد محلی (local) و گفتمانی (dialogical) تعریف شده، گذر از مرز‌های ظاهری معماری و هنر، و ورود به ساخته‌های بنیادینی است که این دو رسانه را در طول زمان شکل داده‌اند. این پروژه از این جهت محلی است که با نیم‌نگاهی به بستر معماریِ تاریخی شهر اصفهان و در فضایی در این شهر تعریف می‌شود. هم‌چنین وجه گفتمانی آن در اثر مشارکت هنرمندان و معماران بین‌المللی و ساخت آثار هنری معاصر سایت‌سپسیفیک و پروجکت‌سپسیفیک شکل می‌گیرد. از این جهت، پروژه نگاهی نیز به نقش بستر به‌عنوان رکنی اساسی برای توسعه می‌اندازد.

مجموعه‌ی آثاری که طی این پروژه ارائه می‌شوند، تلاش می‌کنند تا تصویرهایی متنوع از ابعاد مختلف نافرجام‌ماندن معماری نمایش دهند. در جایی معماری نمی‌تواند ظرفیت‌های بینامتنی زمانی‌اش را بالفعل کند، و در جایی قادر نیست ضرورت‌های مکان، اجتماع و جغرافیایش را پوشش دهد. گاهی نمی‌تواند از یک «اثر» به یک «مجال فردی» یا تحققی از «سپهر عمومی» تبدیل شود، و گاهی نیز از اساسی‌ترین کارکردهایش، یعنی نقش فضایی خود، بازمی‌ماند.

معماری در نگاه اول، رسانه‌ای با نفوذ و دارای تأثیری عمیق به‌نظر می‌رسد که در پیروزی‌هایش مخاطب را نیز با خود همراه می‌کند، اما هرگاه معماری در هدفش نافرجام بوده، جامعه و تاریخ اثر آن‌را به‌شکلی غیرقابل‌تصور به فراموشی سپرده‌اند. برای مثال، میدان «کهنه» (عتیق)، با وجود ویژگی‌های ساختاری و اشاراتی که به پیشینه‌ی تاریخی این نقطه از اصفهان می‌کند، حتی با صرف منابع متعدد برای بازسازی و نوسازی آن، نتوانسته تبدیل به محلی موفق برای اندرکنش (فضای عمومی) شود.

معماری معاصر از طرفی همانند یک پاستیش (pastiche) از معماری گذشته و شیوه‌های مدرن کار می‌کند و از طرف دیگر، تقریباً به‌طور حتم به اینترتکستوآلیتی در دوره‌ی کنونی می‌پردازد. این ویژگی باعث نزدیک‌ترشدن آن از نظر جهان‌بینی (worldview)، رویکرد (approach) و شیوه (style) به هنرهای تجسمی معاصر شده است. در همین بستر است که همکاری چندین هنرمند، معمار و پژوهشگر شهری/معماری معنا می‌یابد. در همین راستا، این پروژه خود به «طراحی فضا» می‌پردازد، تا با رویکردی بینارسانه‌ای، یک فضای پیوندی/ترمینالی برای همکاری و اندرکنش رسانه‌های هنری، معماری و پژوهش‌های چندوجهی در این حوزه‌ها به‌وجود آورد.

اصلی‌ترین بخش این پروژه، یک نمایشگاه کیوریت‌شده و تعدادی همکاری میان چند هنرمند تجسمی و معمار است. این نمایشگاه به‌جز ویژگی‌های درون‌متنی/بینامتنی، تحث تأثیر دیدگاه‌های تثبیت‌شده‌ی مخاطب و دخالت هر هنرمند در متن، زمینه‌سازی می‌شود. بسترهای بینامتنی در کنار اشارات تاریخی-فرهنگی به شهریت و معماری، در اثر ساختارها و زمینه‌های هنرهای تجسمی، و ترجمه‌ی آن‌ها در زمینه‌ی این پروژه معنا می‌یابند.

از طرفی نازگل انصاری‌نیا با آثاری که در این نمایش ارائه کرده، تلاش می‌کند تا از حیاتِ مضارعِ بناهای شهر، نسخه‌برداری کند، و از طرف دیگر، جیمز بکت با مجموعه‌ای که ارائه داده، تداخلی از میل به بقا، تلاش برای توسعه، و نقش معماری به‌عنوان بستری برای آن، قلمرو شهر را دستکاری می‌کند. هنرمند ارمنستانی، وهرام آغاسیان، با یک ویدئو درنمایشگاه شرکت می‌کند. این ویدئو مجموعه‌ای از تصاویر است که تخریب مجموعه‌ای از ویلا به خاطر مجوز غیرقانونی پس از بیست سال را نمایش می‌دهد. هنرمند ایرانی، شیرین صباحی نیز پروژه‌ی جدیدی بر اساس نقش و مفهوم «معمار» ارائه خواهد داد.

زهرا قره‌خانی مدتی است بر ساختمان‌های نیم‌ساخته و رهاشده تمرکز کرده و در نقاشی‌هایش واقعیت‌های داستانی/خیالی به آن‌ها افزوده است. چیدمان شیرین محمد با عنوان «واحد اندازه‌گیری: متر مکعب» از شیشه‌های ضدبازتابش ساخته شده که ماده‌ای بسیار پرکاربرد در آپارتمان‌های امروزی است. حسین حسینی با استفاده از گرافیک کامپیوتری چیدمان «دیوارهای غشایی» را بر اساس این عنصر طراحی معماری ارائه می‌کند. پروژه‌ی «مشاع» منیره عسکری، چیدمانی است که «روابط درونی آپارتمان‌های تهران امروز را نقد، بازدید و بازتعریف می‌کند.»

یونا هنسن، هنرمند سوئدی که در زمینه‌ی پرفرمنس کار می‌کند با لارا پولد هنرمند اینستالیشن استونی همراه می‌شود اثری با عنوان «مهمان» بسازند. این اثر چیدمان تعاملی/اجرایی و یک فضای شاعرانه بر محور تفکر روی مفهوم خانه، یعنی آن سپهر خصوصی ایرانی، است. ترکیب ساختارهای متحرک چوبی، پارچه، بافت و اشیاء سرامیکی، پس‌زمینه‌ای برای پرفرمنس عاملی سه‌روزه‌ای می‌شوند، که خود فضایی برای پژوهش هنرمندان است. از بازدیدکنندگان دعوت می‌شود تا درباره‌ی صحنه‌های خانوادگی/شخصی خود تصویری بکشند یا داستانی بگویند. اثر تعاملی به‌تدریج در فضا شکل می‌گیرد و اطلاعاتی که جمع‌آوری می‌شود تبدیل به آرشیوی در فضای گالری و صفحات مجازی خواهند شد.
گروه دیگری از فعالان، شامل دو هنرمند (مونا آقابابایی و منیرهه عسکری‌) و چهار معمار (محمد سلیمانی، فربد کاظمی، مریم محمدی و محمد عرب)، پروژه‌ای هنری-پژوهشی را به ‌شکل گروهی در زمينه احیای محله پشت میدان نقش جهان اصفهان معرفی مي كنند. این پروژه بر روی تأثیرات مدیریت شهری نادرست در بافت محلی پشت میدان نقش جهان و به شکل ویژه به مجموعه اقداماتی که به از بین رفتن حس تعلقات شهری موجب گردیده است تمرکز می‌کند.

April 28 – May 22, 16:00-20:00
Exhibition of Works by Nazgol Ansarinia, Monireh Askari, James Beckett, Hossein Hosseini, Zahra Gharakhani, Shirin Mohammad at CC Vitrine

April 28 – April 30, 16:00-20:00
“Guest”, Interactive Performative Installation by Laura Pold and Johna Hansen at CC Art Lab

May 5, 18:00
“Process of Restoring the Neighborhood behind Naghshe Jahan Square”
Presentation by Mona Aghababaei, Mohammad Arab, Monireh Askari, Farbod Kazemi, Mohammad Soleimani at CC Art Lab

May 6, 18:00
Screening of “Depth of Meidan” (Documentary, 57′), a film by Behrooz Malboosbaf at CC Art Lab

May 8, 18:00
“People’s City” Talk by Roozbeh Farzan about Urban Activism at CC Art Lab

هشت اردیبهشت تا یک خرداد، ۱۶:۰۰ تا ۲۰:۰۰
نمایش آثار نازگل انصاری‌نیا، منیره عسکری، جیمز بکت، حسین حسینی، زهرا قره‌خانی، شیرین محمد، شیرین صباحی در سی‌سی‌ویترین

هشت تا ده اردیبهشت، ۱۶:۰۰ تا ۲۰:۰۰
«مهمان»، چیدمان اجرایی تعاملی از لارا پولد و یونا هنسن در سی‌سی‌آرت‌لب

پانزده اردیبهشت، ۱۸:۰۰
«فرآیند احیاء پشت میدان نقش جهان»
ارائه‌ای از مونا آقابابایی،محمد عرب، منیره عسکری، فربد کاظمی، محمد سلیمانی در سی‌سی‌آرت‌لب

شانزده اردیبهشت، ۱۸:۰۰
نمایش فیلم «در عمق میدان» (مستند، ۵۷ دقیقه)، فیلمی از بهروز ملبوس‌باف اصفهانی در سی‌سی‌آرت‌لب

هجده اردیبهشت، ۱۸:۰۰
«شهر مردم»، سخنرانی روزبه فرزان درباره‌ی عمل‌گرایی شهری در سی‌سی‌آرت‌لب

Supported by
Mondriaan Fund
Danish Arts Foundation
Ministry of Culture of Republic of Estonia
Contemporary Art Museum of Estonia (EKKM)

Special Thanks to Pejman Foundation

با حمایت
موندریان فاند، هلند
بنیاد هنر دانمارک
وزارت فرهنگ وهنر جمهوری استونی
موزه‌ی هنر معاصر استونی

با تشکر از بنیاد پژمان